Om deze website te kunnen gebruiken dient u Javascript in te schakelen.

De oorzaak van nierstenen, of nefrolithiasis, is meestal multifactorieel. Vaak wordt gedacht richting leefstijl (beperkte vochtinname, warme omgeving, dieet, enzovoort) maar in een vrij hoog percentage worden duidelijke stofwisselingsafwijkingen gevonden. Daarnaast spelen urineweginfecties en sommige anatomische afwijkingen van de urinewegen een voorbeschikkende rol.

  • Lees meer

    Afhankelijk van de individuele situatie (grootte, aantallen, positie en vermoedelijke samenstelling van de steen, anatomische bijzonderheden, enzovoort) wordt een behandelplan op maat voorgesteld. Hierbij worden enkele basisprincipes gevolgd: alle steenfragmenten steeds proberen te verwijderen, het voorkomen van recidief steenvorming, het vrijwaren van de nierfunctie en de preventie van infecties. Hiervoor moeten soms metabole afwijkingen of anatomische fouten op de urinewegen worden gecorrigeerd. Er wordt altijd geprobeerd de risico’s, de benodigde opnameduur en het totaal aan ongemakken voor het kind zo laag mogelijk te houden.

    Epidemiologie 
    Het vormen van nierstenen treedt wereldwijd bij ongeveer 5% van de kinderen op. Eerder waren nierstenen zeldzamer in de Westerse wereld, maar ook daar lijkt het geleidelijk frequenter op te treden.

    Diagnose
    De diagnose wordt doorgaans gesteld op basis van het klinische verhaal (pijn, koorts, plasproblemen, enzovoort) en beeldvorming door middel van echografie, Röntgenfoto en CT-scan. Analyse van urine, bloed en - indien beschikbaar - het steenmateriaal zijn belangrijk.

    De behandeling
    Behandeling gebeurt doorgaand door combinaties van pijnstilling, vochttoediening, dieetmaatregelen en specifieke medicatie. Soms moeten stenen chirurgisch worden verwijderd. Dit kan met mini-scopen die via de urinewegen tot bij de steen worden gebracht waarna de steen met tangetjes, vangnetjes, laser of andere middelen kan worden verwijderd of verbrijzeld. Soms moet echter een scoop worden gebruikt, die rechtstreeks door de huid heen de nier aanprikt om een aanwezige steen aan te pakken. Ook niersteenverbrijzeling met schokgolven (zonder operatie, maar doorgaans wel onder narcose) behoort tot de mogelijkheden. Hierbij moet wel rekening worden gehouden met de noodzaak tot meerdere sessies, en bij grotere stenen ook met het plaatsen van een buisje in de urineleider om drainage van urine (en zodoende vermindering van pijn) te garanderen. De algemene regel is dat er vaak meerdere interventies noodzakelijk zijn.
    Open chirurgie is zeldzaam, maar soms wel de eerste keus als er zich bijvoorbeeld grotere stenen in de blaas bevinden.

Sluit de enquête